Black Dogs staat de komende tijd in het teken van verlies. In The ChitChat zal dit thema centraal staan en om af te trappen begin ik met deze column over verlies. We rouwen niet alleen om geliefden die overlijden, maar ook om weggelopen exen (oké, soms niet), verloren banen en de zomer die we liever niet zouden missen. Verlies is vaker dan we ons beseffen aanwezig.

Het is 21 september, half zes en met een brok in mijn keel kijk ik uit over het groene gras van het Leijpark. De zon heeft de hele dag heerlijk geschenen, mijn lichaam is van top tot teen opgewarmd door de goudgele gloed van de laatste zonnestralen van het jaar. Langzaamaan trek ik mijn schoenen weer aan, alsof ik me probeer te wapenen tegen de kou die de komende weken weer het land in zal nemen als een ongewilde bezetter. Nog een laatste zucht, een zoveelste knuffel voor Valentina, en als we over de asfaltpaden het park uitfietsen, komt de Echte Wereld ons weer tegemoet. Druk en kil als hij is.

Geen weer voor een Indo

Ik ben nooit goed geweest in het aangaan van de herfst en winter, zo kun je het wel stellen. Ik maak mezelf graag wijs dat het ligt aan mijn Indische achtergrond en gooi iets te vaak de opmerking ‘dat dit toch geen weer is voor een Indo’ eruit, als een dad joke van een vader die zo hard zijn best doet om grappig gevonden te worden door zijn kinderen, of een van zijn kinderen, of wie dan ook maar wil luisteren. Maar het ís ook geen weer voor een Indo. Het is weer voor mensen die de hele dag op de bank liggen te huilen, en voor afstervende bloemen en planten, en voor het menselijke equivalent van een leeggelopen skydancer (je weet wel, zo’n pop waar lucht in geblazen wordt waardoor het lijkt of hij the time of his life heeft, maar hij in werkelijkheid gedwongen wordt een vorm aan te nemen die wij koppelen aan een feeststemming). Maar toch niet voor een Indo.

De drang naar verlichting

Toch is het een gegeven dat ik al 32 jaar lang de herfsten en winters doorsta, het zou blaaskakerij zijn om te zeggen ‘met het grootste gemak’, maar in ieder geval is er nog geen enkele november- of decembermaand geweest die zo ondraaglijk was dat mijn skydancing alter ego zonder zuurstof kwam te zitten. Matter of fact (excuseer me voor het overmatig gebruik van Engels, maar ook ik begin de ambitie van de stad Tilburg als internationale metropool te voelen), de meest donkere herfst- en wintermaanden waren de slechtste nog niet als het gaat om leerzame momenten. De afwezigheid van licht bracht meer dan eens de drang naar verlichting op gang.

Vitamine D

Het zal een hele opgave worden om die gedachte de komende maanden vast te houden, het is eigenlijk vanzelfsprekender dat ik ga proberen de duisternis tegen te houden met vitamine D-pillen, een zonvakantie en feelgood-films, totdat ik er in februari achterkom dat al mijn pogingen tevergeefs waren. Maar een ding is zeker: de zomer is verloren, en daar doen we niets meer aan.